دوربین های pam-tilt-zoom (PTZ) با قطعات مکانیکی ساخته شده اند که به آنها امکان چرخش از چپ به راست ، شیب بالا و پایین و بزرگنمایی را می دهد. آنها معمولاً برای رصد مناطق کاملاً باز که نیاز به نمای 180 یا 360 درجه وجود دارد، استفاده می شوند و در ایستگاه های نگهبانی مستقر می شوند که پرسنل فعال می توانند آنها را از طریق کنترلردوربین از راه دور کنترل کنند.
بسته به دوربین یا نرم افزار ،می توان آن ها را به گونه ای تنظیم کرد که به طور خودکار فعالیت ناشی از حرکت را دنبال کنند یا به یک برنامه از پیش تعیین شده پایبند باشند.
اگرچه مفهوم دوربین PTZ در فیلم های هالیوود مورد توجه قرار گرفته است ، اما قابلیت تنظیم آن با موافقان و مخالفان خاص خود همراه است. برای تصمیم گیری آگاهانه در مورد سرمایه گذاری ، در اینجا چند نکته وجود دارد که باید در مورد عملکرد ، کاربرد ، هزینه و موارد دیگر مورد توجه قرار گیرد.
دوربین های PTZ قادر به ضبط مناطقی نیستند که دوربین به طور خاص آنها را مشاهده نمی کند ، این مهم منجر به ایجاد نقطه کور در پوشش می شود. دوربین ها می توانند در مناطق بزرگ pan , tilt و زوم کنند اما نه به طور همزمان. این امکان وجود دارد که حوادثی رخ دهد و متجاوزان از قسمت دید دوربین بدون شناسایی رد شوند.
از آنجا که دوربین های PTZ حاوی قسمتهای متحرک زیادی هستند (از جمله موتور برای چرخاندن ، شیب ، بزرگنمایی) که در نهایت مستعد خرابی هستند ، دوام آنها نسبت به دوربین های ثابت کمتر است. با توجه به میزان خرابی زیاد آنها ، هزینه کل نگهداری بیشتر از قیمت اولیه دوربین است.
در بسیاری از موارد ، یک دوربین ثابت یا چندگانه ثابت می تواند در مقایسه با یک دوربین PTZ با هزینه کمتری پوشش بیشتری بدهد. به عنوان مثال ، یک دوربین ثابت 4K ممکن است به گونه ای پیکربندی شود که همان منطقه دوربین PTZ را پوشش دهد و امکان بزرگنمایی دیجیتال را در تصاویر با وضوح بالا فراهم کند .
مسئله رایجی که بسیاری از دوربین های PTZ با آن روبرو هستند تأخیر بالای فرمان است. تأخیر دستور زمانی است که یک اپراتور میدان دید دوربین را تنظیم می کند، تا زمانی که میدان دید روی صفحه نمایش تغییر می کند. توجه به این نکته مهم است که تأخیر زیاد باعث می شود که کنترل PTZ از کار بیفتد و از دنده خارج شود.
دوربین های PTZ برای نظارت بر یک ناحیه بزرگ استفاده می شوند و اغلب توصیه می شود که از آنها در کنار دوربین ثابت استفاده کنید تا از ایجاد نقطه کور در پوشش جلوگیری کنید. برخی از راه حل ها همچنین دارای pan و tilt دیجیتال هستند که به شما امکان می دهد ویدئو پس از ضبط تنظیم شود – اگرچه فیلم حاصل از آن با رزولوشن بسیار پایین تر خواهد بود.
ردیابی خودکار تابعی است که دوربین های PTZ را قادر می سازد تا میدان دید خود را تنظیم کنند تا اجسام متحرک را به طور خودکار دنبال کنند.این عملکرد معمولاً در مناطق ساکت و کم تحرک (به عنوان مثال موزه پس از بسته شدن) اعمال می شود.
دوربین های PTZ را می توان با auto-pilot تنظیم کرد تا مناطق از پیش تعریف شده را اسکن کرده و به صورت الگوهایی حرکت کند. موقعیت های از پیش تعیین شده را می توان برای تغییر موقعیت ها بر اساس زمان برنامه ریزی کرد. به عنوان مثال ، یک دوربین PTZ می تواند هر 30 ثانیه به گونه ای تنظیم شود که به صورت متحرک ، شیب یا بزرگنمایی انجام شود تا مناطق مختلف مورد نظر را در منطقه نظارت کلی دوربین ثبت کند.
دوربین های PTZ معمولی را می توان به صورت دستی و از راه دور تنظیم کرد تا فعالیت مشکوک را ردیابی کنند. این به کاربران امکان می دهد بدون نیاز به حضور در سایت ، میدان دید دوربین را تغییر دهند.
بیشتر دوربین های PTZ از زوم اپتیکال پشتیبانی می کنند ، که برای مشاهده و ضبط اشیا دور مانند پلاک ها یا چهره ها استفاده می شوند. بزرگنمایی اپتیکال (یعنی: 20x ، 30x ، 40x) به بیشترین فاصله کانونی تقسیم بر حداقل فاصله کانونی اشاره دارد – هرچه تعداد بیشتر باشد ، بزرگنمایی بیشتر است.
قرارگیری دوربین برای از بین بردن نقاط کور بسیار مهم است ، که این یک مسئله رایج در PTZ است.
دوربین های پروتکل اینترنت PTZ (IP) می توانند از طریق WiFi یا Power over Ethernet (PoE) مستقر شوند. در مقایسه با دوربین های PTZ آنالوگ سنتی دوربین WiFi PTZ: دوربین های WiFi PTZ به صورت بی سیم و بدون اتصال سیم به روتر متصل می شوند. (با این حال ، آنها هنوز هم به منبع تغذیه نیاز دارند.) همچنین اتصال WiFi قوی برای جلوگیری از مشکلات تاخیر و کیفیت فیلم توصیه می شود.
یک دوربین PoE از کابل اترنت استفاده می کند که برای دریافت برق و اتصال اینترنت به یک سوئیچ PoE متصل می شود. به طور کلی فاصله اتصال بسیار قدرتمندتر از WiFi است.
دوربین های PTZ آنالوگ (CCTV) از یک سیگنال ویدئویی آنالوگ برای ضبط تصاویر نظارتی استفاده می کنند و از طریق کابل های کواکسیال به دستگاه های ضبط ویدئو دیجیتال (DVR) متصل می شوند. دوربین های امنیتی PTZ آنالوگ معمولاً نمی توانند داده های ویدئویی را به تنهایی انتقال دهند و برای پشتیبانی ، تبدیل ، فشرده سازی و صرفه جویی در فیلم به DVR نیاز دارند.
دوربین های PTZ که در فضای باز مستقر شده اند باید بتوانند در برابر درجه حرارت شدیدتر و شرایط آب و هوایی متفاوت مقاومت کنند. آنها معمولاً ضد آب هستند و دارای درجه IP اند که نشان دهنده محافظت کافی در برابر عناصر طبیعی است.
در مواردی که نصب کننده قادر به اجرای کابل های ویدئویی نیست ، دوربین های PTZ بی سیم قادر به انتقال بی سیم ویدئو هستند. معمولاً این کار از طریق WiFi انجام می شود ، اگرچه می توان از مجموعه های فرستنده برای تبدیل سیگنال های آنالوگ استفاده کرد. دوربین های بی سیم PTZ معمولاً برای مانیتورینگ از راه دور در فضای باز استفاده می شود که اجرای کابل کشی دشوار یا گران است.
ترجمه : تیم ترجمه یریآل